Kinderen helpen omgaan met het verlies van een huisdier

Wanneer mensen besluiten een hond of kat in hun leven te verwelkomen, nemen ze dit nieuwe huisdier op als lid van het gezin. In tegenstelling tot onze gezinsleden hebben honden en katten echter geen lang leven. De invloed die huisdieren op de gezinsdynamiek kunnen hebben, is onmiskenbaar. Voor volwassenen kan een huisdier een onmisbare metgezel zijn, die aan het eind van de dag altijd klaarstaat met een natte tong en een kwispelende staart.

  

Voor kinderen is een hond of kat een speelkameraadje en partner in crime. Wanneer een huisdier overlijdt, verschilt de manier waarop mensen rouwen. Hoewel volwassenen misschien al eerder met de dood te maken hebben gehad, ervaren veel kinderen de dood voor het eerst wanneer het huisdier van het gezin sterft. Hoe kunnen volwassenen kinderen dan helpen omgaan met het verlies van een huisdier?

  

Bereid hen voor

Veel oudere huisdieren verlaten hun gezin uiteindelijk via euthanasie. Dit wordt vaak omschreven als "een dier laten inslapen" en kan voor kinderen erg moeilijk te begrijpen zijn. Als volwassene is het gemakkelijk om begrip te hebben voor de behoeften van een ouder dier, voor wie het dagelijks leven zo zwaar is dat euthanasie de beste keuze is.

  

Voor kinderen ligt het omgaan met het begrip euthanasie echter anders. Ouders doen er goed aan hun kinderen voor te bereiden op wat er bij euthanasie gebeurt. Dat betekent niet dat je alle details van het proces met hen moet delen, maar wel dat je in taal die past bij hun leeftijd uitlegt dat euthanasie definitief is.

  

Houd rekening met hun emoties en leeftijd, maar zorg ervoor dat ze weten dat deze stap definitief is. Hun geliefde huisdier wordt niet meer wakker en komt niet later terug; als dat niet duidelijk is, kan dat kinderen in verwarring brengen.

  

Let op tekenen van rouw

Nadat kinderen zijn voorbereid op het verlies van hun huisdier en het voor de laatste keer hebben gezien, is het belangrijk om alert te zijn op mogelijke tekenen van rouw. Alleen omdat het proces aan hen is uitgelegd, betekent dit niet dat ze het verlies gemakkelijk zullen verwerken en met hun verdriet kunnen omgaan. Op korte termijn zijn somberheid, opstandig gedrag of een algemeen neerslachtige stemming te verwachten.

  

Waar ouders vooral op moeten letten, zijn tekenen van langdurige rouw. Langdurige rouw verschilt per leeftijd van het kind en de band die het met een huisdier had, maar enkele signalen om op te letten zijn:

·         Geen interesse meer in gebruikelijke activiteiten

·         Zich terugtrekken van vrienden en familie

·         Terugval in ontwikkeling - vooral wat betreft zindelijkheid en bedplassen

·         Nachtmerries 

·         Angst om te slapen 

·         Buitensporige fixatie op de dood 

  

Ouders die deze signalen bij hun kinderen opmerken, moeten snel handelen om hen te helpen op een gezondere manier met hun verdriet om te gaan. Schoolpsychologen, geestelijk verzorgers of hulpverleners kunnen allemaal uitstekend helpen bij het ontwikkelen van betere manieren om hiermee om te gaan.

  

Tijd heelt wonden

De grootste fout die volwassenen kunnen maken, is de band die een kind met een huisdier had bagatelliseren. Help hen met warmte aan hun overleden huisdier terug te denken en benadruk de waarde van de band tussen mens en dier die ze deelden zolang het huisdier deel uitmaakte van het gezin. Wees daarnaast voorzichtig met het te snel nemen van een nieuw huisdier.

  

Een nieuw huisdier in het gezin opnemen kan het kind het gevoel geven dat het vorige huisdier wordt vervangen. Dit kan leiden tot desinteresse of zelfs slechte behandeling van het nieuwe huisdier. Neem geen overhaaste beslissing over een nieuw huisdier voordat kinderen eerst de tijd hebben gehad om te herstellen. Wanneer het moment daar is, moeten volwassenen kinderen bij de beslissing betrekken, met het duidelijke besef dat dit nieuwe huisdier geen vervanging is.

Bronvermelding hoofdafbeelding