Anaplasmose bij honden

 

Er zijn tal van redenen waarom het vervelend is om een teek op uw hond te vinden. Het eerste nadeel van een teek is dat het een onaangenaam gezicht kan zijn, vooral als deze al een tijdje bloed heeft gezogen en zo opgezwollen is als een met bloed volgezogen rozijn. Belangrijker nog is dat teken een aantal ziekten kunnen overdragen op zowel honden als mensen. Hoewel veel mensen de ziekte van Lyme kennen, is anaplasmose een minder bekende maar ernstige door teken overgedragen ziekte die zowel u als uw hond kan treffen.

 

Wat is anaplasmose?

 

Er zijn twee vormen van anaplasmose, een bacteriële aandoening die honden treft:

 

• Witte bloedcellen worden aangetast door Anaplasma phagocytophilium (dit is ook de vorm die bij mensen voorkomt).

• Bloedplaatjes, die essentieel zijn voor de bloedstolling, raken bij honden geïnfecteerd door Anaplasma platys.

Omdat de tekensoorten die de ziekte overdragen in de hele Verenigde Staten en Canada wijdverspreid voorkomen, is anaplasma daar ook te vinden. De Golfstaten, Californië, het hogere Midwesten, de zuidwestelijke staten en de mid-Atlantische regio's kennen de hoogste percentages anaplasmose bij honden.

 

Volgens de Companion Animal Parasite Council (CAPC) zal de incidentie van anaplasmose in 2022 waarschijnlijk de groeiende verspreiding van de hertenteek volgen. De meeste positieve gevallen zullen waarschijnlijk voorkomen in het noordoosten en het hogere Midwesten. CAPC voorspelt ook een groot aantal positieve anaplasma-infecties in verschillende gebieden van Virginia, West Virginia en Texas.

 

Hoe wordt anaplasmose verspreid?

 

De bruine hondenteek is de belangrijkste drager van Anaplasma platys. Zowel de westelijke zwartpootteek als de hertenteek kunnen Anaplasma phagocytophilium overdragen. Het komt vaak voor dat honden gelijktijdig verschillende door teken overgedragen ziekten hebben, waaronder ehrlichiose, Rocky Mountain spotted fever en de ziekte van Lyme, aangezien de hertenteek en de westelijke zwartpootteek ook ziekteverwekkers kunnen overdragen. Er is geen bewijs dat honden de Anaplasma-bacterie rechtstreeks op mensen kunnen overdragen.

 

Honden, katten en mensen zijn slechts enkele van de vele zoogdieren die wereldwijd anaplasmose kunnen oplopen. A. phagocytophilum wordt vermoedelijk in knaagdieren in stand gehouden. Honden worden beschouwd als het reservoir voor A. platys. Hoewel zoogdieren in beide situaties als reservoir dienen, vormen teken de overdrachtsroute. 

Welke tekenen en symptomen wijzen op anaplasmose?

 

Meestal verschijnen de symptomen één tot twee weken na de eerste tekenbeet en overdracht. De symptomen verschillen afhankelijk van welke van de twee belangrijkste anaplasmosesoorten de hond heeft geïnfecteerd, omdat zij verschillende soorten cellen aantasten.

 

Anaplasmose komt het vaakst voor als gevolg van A. phagocytophilium. Omdat de meeste symptomen algemeen en niet-specifiek zijn, kan de aandoening lastig te diagnosticeren zijn, aangezien er niet één specifiek symptoom is dat meteen een verdenking wekt. De meest gemelde symptomen bij mensen zijn koorts, hoofdpijn, rillingen en spierpijn. We kunnen de symptomen van anaplasmose bij honden alleen beschrijven op basis van wat we kunnen waarnemen, al kunnen we wel voorspellen hoe getroffen dieren zich mogelijk voelen. De volgende tekenen zijn onder meer:

 

• Inactiviteit en gewrichtsklachten

• Sloomheid

• Verminderde eetlust

• Koorts

• Hoesten, stuiptrekkingen, braken en diarree komen minder vaak voor.

 

De bloedstolling wordt beïnvloed door de infectie van bloedplaatjes door A. platys. Symptomen van dit type anaplasmose zijn daarom neusbloedingen, blauwe plekken en rode vlekjes op de buik en het tandvlees. Deze symptomen worden veroorzaakt doordat het lichaam bloedingen niet goed kan stelpen.

 

Hoe wordt anaplasmose vastgesteld?

 

Uw dierenarts zal eerst uw hond lichamelijk onderzoeken en een uitgebreide medische voorgeschiedenis afnemen. Als uw dierenarts anaplasmose vermoedt, kan deze ook een aantal onderzoeken aanbevelen. Alle huisdieren die eerder aan teken zijn blootgesteld, in een gebied wonen waar teken veel voorkomen en de relevante symptomen vertonen, worden als risicodieren beschouwd.

 

De eerste stap bij het beoordelen van de bloedcellen en bloedplaatjes is een bloedonderzoek. Soms kan het organisme onder een microscoop worden herkend, maar laboratoriumtests zijn nauwkeuriger. Deze tests omvatten PCR, IFA (indirecte fluorescentie-antilichaamtest) en ELISA (enzyme linked immunosorbent assay) (polymerasekettingreactie).

 

Behandelingsmogelijkheden voor anaplasmose

 

Doxycycline, een antibioticum, kan worden gebruikt om anaplasmose te behandelen. Hoe eerder in het ziekteverloop de behandeling wordt gestart, hoe beter de uitkomst. Hoewel herstel vaak al in de eerste dagen van de medicatie merkbaar is, krijgen de meeste honden 14–30 dagen behandeling.

 

Het is cruciaal om de volledige antibioticakuur af te maken, ook als de toestand van uw hond klinisch is verbeterd. Voor honden die een volledige behandelingskuur hebben gekregen, zijn de vooruitzichten op lange termijn uitstekend. Sommige honden kunnen na behandeling positief blijven testen op anaplasmose, ook wanneer ze klinisch gezond lijken; het is onbekend of sommige honden permanente dragers worden zonder klinische symptomen van de ziekte te vertonen.

Hoe kan ik anaplasmose voorkomen?

 

De beste bescherming bestaat uit een grondige tekenbestrijding. Behandelingen voor "natuurlijke" tekenwering zijn doorgaans niet effectief, vooral niet op plaatsen waar de ziekte zeer endemisch is. Er is een breed scala aan doeltreffende lokale middelen, orale medicatie en tekenbanden verkrijgbaar om zo goed mogelijk aan de behoeften van uw hond te voldoen; overleg met uw dierenarts welke optie voor u geschikt is.

 

Controleer uw hond elke dag op teken en kijk daarbij goed in de oksels, tussen de tenen, onder de halsband en achter de oren. Zoek met uw vingers naar bultjes in de vacht van uw hond. Teken variëren in grootte van een speldenknop tot een druif; ze zijn vaak donkerbruin of zwart, maar worden uiteindelijk grijs nadat ze zich hebben vastgehecht en enige tijd hebben gevoed. Gebruik een pincet of tekenverwijderaar om de teek zo dicht mogelijk bij de huid vast te pakken. Doe de teek in alcohol of spoel hem door het toilet om ervan af te komen.

 

In de diergeneeskunde is het niet gebruikelijk om doxycycline preventief in te zetten na een tekenbeet. Alleen honden die klinisch ziek zijn en positief hebben getest op de anaplasma-bacterie krijgen een antibioticabehandeling. Verschillende onderzoekscentra onderzoeken teken echter op de aanwezigheid van ziekten zoals Lyme en anaplasma. U kunt de teek daarom, nadat deze is verwijderd, naar deze laboratoria sturen om erachter te komen of hij gevaarlijke ziekten bij zich draagt.

 

Anaplasmose is een belangrijke hondenziekte die in het hele land steeds vaker wordt vastgesteld, hoewel deze niet dezelfde aandacht krijgt als andere door teken overgedragen ziekten zoals Lyme en ehrlichiose. Het is belangrijk te onthouden dat een hond met één door teken overgedragen ziekte door de gedeelde overbrenger ook een andere kan hebben.

 

Het goede nieuws is dat er doeltreffende medicatie beschikbaar is, al is het voorkomen van overdracht door een grondige tekenbestrijding de beste manier om uw huisdier te beschermen. Neem onmiddellijk contact op met uw dierenarts als u denkt dat uw huisdier aan een door teken overgedragen ziekte is blootgesteld, zodat deze uw hond weer op weg kan helpen.