Zijn het couperen van oren en staarten onmenselijk?

Het couperen van oren en staarten is geworteld in traditie, maar tegenstanders stellen dat deze electieve operaties honden onnodige pijn en risico's bezorgen. 

Zijn het couperen van oren en staarten onmenselijk?

Honden zijn er in alle vormen en maten, maar soms grijpen mensen in op het natuurlijke uiterlijk van hun huisdieren. Electieve operaties zoals het couperen van oren en staarten zijn sterk verbonden met traditie, maar zijn de afgelopen jaren controversiële onderwerpen geworden, omdat tegenstanders stellen dat ze huisdieren onnodige pijn en risico op complicaties bezorgen. Hieronder volgt een korte achtergrond over de veelbesproken praktijk van electieve operaties bij honden:

Voor sommige werkhonden maken het couperen van oren en staarten deel uit van de traditie, hetzij omdat deze lichamelijke aanpassingen dieren helpen om taken zoals hoeden en jagen beter uit te voeren, hetzij omdat ze huisdieren een onderscheidend uiterlijk geven dat met hun ras wordt geassocieerd. Jachthonden bewegen zich bijvoorbeeld vaak door dicht struikgewas wanneer ze wild opsporen, waardoor het couperen van hun staarten een praktische maatregel was om te voorkomen dat langharige rassen, zoals spaniels, ergens achter blijven haken. Tegenwoordig stelt de American Kennel Club dat dergelijke praktijken de kenmerken van de rassen behouden, maar tegenstanders beweren dat ze onnodig zijn en huisdieren pijn doen. Het couperen van de staart wordt kort na de geboorte van een puppy uitgevoerd, voordat zijn zenuwstelsel volledig is ontwikkeld. Voorstanders stellen dat dit de pijn van het couperen helpt verminderen, waarbij met een chirurgische schaar een deel van de staart van een hond wordt verwijderd. Het couperen van oren vindt doorgaans later in het leven van een hond plaats, tussen de leeftijd van 6 en 12 weken, bij dieren die onder verdoving zijn. Bij dit proces wordt het slappe, buitenste deel van het oor verwijderd en zijn enkele weken hersteltijd nodig. Het couperen van staarten is in veel delen van de wereld verboden, waaronder Australië en het VK, maar beide praktijken zijn in de Verenigde Staten nog steeds toegestaan.

Argumenten tegen het couperen van hondenstaarten zijn onder meer het risico op de ontwikkeling van een zenuwtumor op de operatieplek, die pijn kan veroorzaken wanneer de staart van je hond wordt aangeraakt. Honden gebruiken hun staart ook om met andere dieren te communiceren, dus het verwijderen van een deel ervan kan Fido's vermogen beperken om emoties zoals blijdschap of angst te uiten door met zijn staart te kwispelen. Zoals bij elke operatie brengen couperen van staarten en oren inherente risico's met zich mee, waaronder complicaties door algehele verdoving en tijdens het herstel na de operatie. Volgens statistieken komen beide ingrepen steeds minder vaak voor, wat blijkt uit het kleinere aantal deelnemers met deze electieve aanpassingen op toonaangevende hondenshows dan vroeger.

Hoewel de beslissing over het couperen van de staart en oren uiteindelijk bij de fokker of eigenaar ligt, zijn beide electieve ingrepen die zorgvuldig moeten worden overwogen voordat je je huisdier blootstelt aan de risico's van een medische ingreep.