Gevaarlijke honden: een slecht imago weerleggen

Iedereen die ooit een appartement heeft gehuurd, kent de huisdierenclausule. Er zijn rassen die veel verhuurkantoren niet tolereren. Deze zogenaamde “gevaarlijke honden” worden op de zwarte lijst gezet en iets meer als dieren behandeld dan gewoonlijk. Deze overkoepelende, reactionaire houding roept echter de vraag op: helpt dit soort profilering van puppy’s om hondenbeten te voorkomen? Komt het slechte gedrag van een dier al vanaf de geboorte, of ligt het probleem ergens anders? Is het label “gevaarlijk ras” een willekeurige en onnauwkeurige term?

Duitse herders, Dobermann Pinschers, Pit Bulls, Rottweilers, Huskies en Chow Chows zijn allemaal ooit bestempeld als agressieve of gevaarlijke honden.  Dit komt door een onderzoek van de CDC waarin sterfgevallen door honden tussen 1979 en 1988 werden geregistreerd. Deze dieren stonden hoog op de lijst. Maar de lijst gaf geen goed beeld van hoe zeldzaam hondenaanvallen zijn. Pitbulls werden beoordeeld als de gevaarlijkste hond, met 66 sterfgevallen. Dat zijn minder sterfgevallen in een decennium dan er in één jaar aan bijensteken kunnen worden toegeschreven.

Als bepaalde rassen werkelijk agressiever zijn, waarom houden dan zoveel mensen van hun eigen honden en zijn ze er zo dol op? Honden die nooit hun tanden aan iemand laten zien, zelfs niet aan de postbode. Gelukkig gebruikten verzekeringsmaatschappijen hun gezonde verstand en begonnen ze registers van gevaarlijke honden bij te houden, in plaats van hele rassen als gevaarlijk te bestempelen. Ondanks deze vooruitgang in de strijd tegen discriminatie van honden, bestaan er nog steeds plekken waar weerstand is tegen een beter begrip van de complexe relatie tussen mensen en honden.

De staat Ohio bestempelt Pit Bulls als gevaarlijke honden en vereist dat eigenaren van deze honden zich aan een hele reeks staatsverordeningen houden. Om eerlijk te zijn tegenover de wetgever: Pit Bulls zijn lange tijd gefokt op agressie. Een “game”-pitbull is een bijzonder gewild bezit voor bepaalde louche figuren uit achterafsteegjes. Generaties van dit soort fokpraktijken hebben plaatsgevonden met als enige doel vechthonden te creëren. Waar duizenden jaren domesticatie honden richting volgzaamheid en sociaal gedrag hebben gebracht, waren slechts enkele generaties nodig om Pit Bulls te veranderen in woeste vechters. Ondanks de vreselijke mishandeling die veel van deze “gevaarlijke honden” moeten doorstaan, zijn ze nog steeds uiterst vriendelijke metgezellen voor een goed geïnformeerd mens. Ze zijn getraind en gefokt om met andere honden te vechten, en zijn doorgaans niet de beste huisdieren in huishoudens met meerdere dieren of kinderen, maar tegenover hun volwassen eigenaren zijn ze buitengewoon loyaal. Er is een vaste hand en een koel hoofd nodig om een van deze geredde vechters te begeleiden, maar het laat zien dat geen enkele vorm van mishandeling sterker is dan vriendelijkheid.

Zelfs na de meest verschrikkelijke behandeling is geen enkele hond reddeloos verloren. Dit maakt de pitbull zijn eigen grootste pleitbezorger. Als een hond die gedurende meerdere generaties is gefokt op felle agressie en ongeremde wreedheid binnen zijn eigen leven een liefdevolle metgezel kan worden, bewijst dat dat elk dier individueel moet worden beoordeeld. Zelfs een gevaarlijke hond kan zijn slechte reputatie kwijtraken door de eenvoudige kracht van liefde.