Depressie bij honden: veelvoorkomende tekenen, oorzaken en eenvoudige oplossingen

Honden kunnen, net als mensen en veel andere dieren, depressief worden. Grote veranderingen, een ingrijpend verlies of zelfs het weer kunnen bij honden langdurige, intense somberheid veroorzaken. Gelukkig zijn de symptomen van depressie bij honden gemakkelijk te herkennen en zijn de oplossingen doorgaans duidelijk en eenvoudig toe te passen. Er moet echter op worden gelet dat de hond niet onbedoeld wordt beloond voor verdrietig gedrag. Er zijn juist eenvoudige manieren om vrolijk gedrag en opbeurende activiteiten te stimuleren.
 
Hoewel honden in het moment leven, betekent dit niet dat wat er gebeurt hen op de lange termijn niet beïnvloedt. Bedenk hoe belangrijk de menselijke en dierlijke metgezellen van een hond voor hem zijn. Zijn mensen voorzien hem niet alleen van eten, water en onderdak, maar ook van aandacht en liefde. Ze bieden hem eindeloos veel interessante manieren om zijn wakkere uren te vullen. Andere huisdieren in zijn huishouden verrijken zijn speeltijd en rusttijd en geven hem emotionele steun en veiligheid binnen zijn gezinsomgeving. Kortom, zijn menselijke en dierlijke vrienden zijn de hoogtepunten van elke dag. Wanneer een van deze metgezellen hem verlaat, permanent door overlijden of tijdelijk, bijvoorbeeld door een langdurige ziekenhuisopname, staat zijn wereld op zijn kop. Zijn verlies kan enorm zijn. Net als mensen hebben honden hulp nodig om deze leegte op te vullen.
 
Omdat honden gewoontedieren zijn, kunnen grote veranderingen van welke aard dan ook hen enorm van streek maken. Een verhuizing naar een groter, beter huis kan betekenen dat ze hun favoriete schaduwboom of het vertrouwde uitzicht vanuit het raam in de woonkamer moeten missen. De vriendelijke kinderen van hiernaast, met wie hij langs de schutting rende en speelde, kunnen nu zijn vervangen door minder vriendelijke mensen of door helemaal niemand. Een verandering in de dagelijkse routine van een hond kan mogelijk even ontregelend zijn als een verandering in zijn omgeving. Een hond kan worden overvallen door eenzaamheid wanneer zijn baasje langere dagen of in een andere dienst werkt, waardoor hij elke dag één lange wandeling minder krijgt. Dit type verlatingsangst komt ook vaak voor wanneer er iets verandert in de gezinssamenstelling van de hond. Een nieuwe partner, nieuwe baby of zelfs een nieuw huisdier kan hem het gevoel geven dat hij wordt buitengesloten, onzeker en onbelangrijk is. Net als mensen kunnen honden gewoon somber worden. Een seizoensverandering, langdurig slecht weer of zelfs alleen de kortere dagen in de winter kunnen ervoor zorgen dat honden minder fijne tijd buiten doorbrengen, minder vaak met hun baasjes op pad gaan en in feite veel minder te doen hebben. Belangrijk om te onthouden is dat honden de emoties oppikken van de mensen om hen heen. Iemand die somber is door het weer, of om iets anders, heeft waarschijnlijk een hond die die emotie weerspiegelt. Bij het vaststellen van de oorzaak van een depressie bij een hond is het cruciaal om eerst medische problemen uit te sluiten. Een hond die bijvoorbeeld minder eet en inactief is, kan stijf zijn en pijn hebben door artritis. Depressie zonder een andere medische of omgevingsgerelateerde oorzaak kan in werkelijkheid het gevolg zijn van een chemische disbalans. Alleen een dierenarts kan dit met zekerheid vaststellen en dienovereenkomstig behandelen.
 
Een van de meest voorkomende tekenen van depressie bij honden is een afname van zowel de voedsel- als waterinname. Afhankelijk van hoeveel minder een depressieve hond eet, kan er ook gewichtsverlies optreden. Het gewichtsverlies kan drastisch en plotseling zijn als de hond vrijwel helemaal of volledig stopt met eten. Afhankelijk van hoe weinig de hond drinkt, kunnen verschillende graden van uitdroging optreden. Soms eten depressieve honden opvallend veel te veel, en dat kan net zo gevaarlijk zijn als te weinig eten. Ook het slaappatroon kan veranderen: depressieve honden slapen dan buitensporig veel of hebben juist moeite om überhaupt te slapen. Ze kunnen rusteloos en angstig zijn. Sommige trillen en verharen abnormaal veel. Maar in de basis geldt: als een hond lusteloos, inactief of sloom wordt, moet depressie worden overwogen. Sommige honden worden overdreven aanhankelijk, terwijl andere zich terugtrekken en zelfs verstoppen om contact te vermijden en om niet de dingen te hoeven doen waar ze eerder van genoten. Elke duidelijke persoonlijkheidsverandering kan wijzen op depressie, maar alleen een dierenarts kan daar zekerheid over geven.
 
Gelukkig is de behandeling meestal eenvoudig zodra depressie is vastgesteld, en is deze rechtstreeks gebaseerd op de oorzaak. Een hond die rouwt om het overlijden van zijn hondenmaatje heeft bijvoorbeeld enorm veel baat bij contact met andere honden. Hondenparken of lange wandelingen in een hondvriendelijke buurt kunnen wonderen doen als het niet haalbaar is om een andere hond te nemen. Eenzame honden van wie de baasjes plotseling langere uren moeten werken, kunnen veel baat hebben bij de komst van een nieuw huisdier waar ze plezier aan beleven. Over het algemeen hebben depressieve honden veel extra genegenheid en aandacht nodig. Meer beweging en activiteit werkt het beste wanneer ze de dingen doen die ze het leukst vinden. Kruidenpreparaten kunnen wonderen doen, net als antidepressiva bij een chemische disbalans, maar deze moeten door een dierenarts worden voorgeschreven. Medicatie moet echter een laatste redmiddel zijn, omdat die vervelende bijwerkingen kan veroorzaken. Waar mogelijk moeten depressieve honden op natuurlijke wijze worden opgebeurd. Omdat het belonen van verdriet dit gedrag aanmoedigt om door te gaan, mogen knuffels en lekkernijen pas worden gegeven wanneer een hond tot vrolijker gedrag is aangespoord.
 
Het goede nieuws is dat honden die aan depressie lijden doorgaans binnen een paar maanden weer de oude zijn, soms zelfs al binnen enkele dagen. In tegenstelling tot bij mensen komt langdurige depressie bij honden uiterst zelden voor. Omdat honden meer in het heden leven dan hun menselijke metgezellen, accepteren ze behandelingen voor wat hun somberheid ook veroorzaakt gemakkelijker en blijft de daaruit voortvloeiende betere stemming en gedrag eenvoudiger behouden.