Laagsteprijsgarantie
Gratis verzending vanaf $50
De Engelse kunstenaar Louis Wain was volledig geobsedeerd door katten.
Hij werd populair in het Victoriaanse tijdperk dankzij zijn schattige geantropomorfiseerde katten en kittens, met grote ogen en lieve uitdrukkingen. Maar zoals zoveel grote kunstenaars werd Wain in zijn latere jaren nogal krankzinnig, en zijn kattenkunst werd steeds vreemder en abstracter - maar niet minder fascinerend.
Wain werd in 1860 geboren in Clerkenwell, Londen, als zoon van een Franse moeder en een Engelse handelaar in textiel en borduurwerk. Hij was de eerste van zes kinderen en de enige jongen – en van hen allen was hij de enige die trouwde. Zijn uitverkorene, tot groot schandaal van de buurt, was Emily, de gouvernante van zijn zussen. Dergelijke vrouwen werden destijds nauwelijks als meer dan veredelde dienstboden gezien en bovendien was Emily tien jaar ouder dan de 23-jarige Wain.
Hij werd populair in het Victoriaanse tijdperk dankzij zijn schattige geantropomorfiseerde katten en kittens, met grote ogen en lieve uitdrukkingen. Maar zoals zoveel grote kunstenaars werd Wain in zijn latere jaren nogal krankzinnig, en zijn kattenkunst werd steeds vreemder en abstracter - maar niet minder fascinerend.
Wain werd in 1860 geboren in Clerkenwell, Londen, als zoon van een Franse moeder en een Engelse handelaar in textiel en borduurwerk. Hij was de eerste van zes kinderen en de enige jongen – en van hen allen was hij de enige die trouwde. Zijn uitverkorene, tot groot schandaal van de buurt, was Emily, de gouvernante van zijn zussen. Dergelijke vrouwen werden destijds nauwelijks als meer dan veredelde dienstboden gezien en bovendien was Emily tien jaar ouder dan de 23-jarige Wain.
Dankzij Emily begon Wain zich serieus aan kattenkunst te wijden. Helaas kreeg zij al drie jaar na hun huwelijk borstkanker. Een verdwaald zwart-wit kitten dat ze Peter noemden, en dat ze redden nadat ze hem op een regenachtige avond buiten hoorden miauwen, bracht haar vreugde tijdens haar ziekte.
Wain begon schetsen van de kat te maken om haar verder op te vrolijken, en Emily genoot er zo van dat ze hem aanmoedigde ze te laten publiceren. Ze maakte niet meer mee dat het werk van haar man aan het publiek werd onthuld, maar zoals ze had gedacht, werd het goed ontvangen. Zoals hij haar had beloofd, bleef hij schilderijen en tekeningen van katten maken.
Wain zei later over Peter: "Aan hem heb ik, terecht, de basis van mijn carrière, de ontwikkeling van mijn eerste pogingen en de vestiging van mijn werk te danken."
Beeldbron
Wains katten hadden een menselijk scala aan uitdrukkingen en deden menselijke dingen, zoals muziekinstrumenten bespelen, thee serveren, kaarten, vissen, roken, avonden in de opera doorbrengen en verfijnde kleding dragen.
Ze werden enorm populair en verschenen in toonaangevende kranten uit die tijd, zoals The Illustrated London News, in tijdschriften, vakbladen, wenskaarten en ansichtkaarten. Wain illustreerde ook een reeks kinderboeken.
Zijn passie voor katten was zo groot dat hij in 1898 en 1911 voorzitter werd van de National Cat Club en betrokken was bij dierenwelzijnsorganisaties zoals de Governing Council of Our Dumb Friends League, de Society for the Protection of Cats en de Anti-Vivisection Society. Hij hoopte het welzijn en de positie van katten in de Engelse maatschappij te verbeteren.
Ondanks zijn grote bekendheid kampte Wain zijn hele leven met geldproblemen. Na de dood van zijn vader was hij verantwoordelijk voor het onderhoud van zijn vijf zussen en zijn moeder, en door zijn naïeve karakter maakte hij vaak slechte zakelijke keuzes, zoals zijn schilderijen rechtstreeks verkopen zonder de reproductierechten te behouden. Ook investeerde hij onverstandig in vergezochte uitvindingen.
Naarmate hij ouder werd, begon Wains geestelijke gezondheid achteruit te gaan en werden zijn werken steeds abstracter, hoewel hij katten bleef afbeelden.
Er wordt gespeculeerd dat hij aan schizofrenie leed, terwijl andere experts geloven dat hij het syndroom van Asperger had.
Hoe het ook zij, in 1924 vonden zijn zussen dat ze niet langer konden omgaan met zijn grillige en soms gewelddadige gedrag, en Wain werd opgenomen op de armenafdeling van het Springfield Mental Hospital.
Een jaar later ontdekte het publiek waar hij verbleef en prominente beroemdheden uit die tijd, zoals schrijver H. G. Wells, riepen op om hem uit zijn situatie te bevrijden. Premier Ramsey MacDonald kwam persoonlijk tussenbeide en Wain werd overgebracht naar het Bethlem Royal Hospital en later naar het Napsbury Hospital. Dit waren naar verhouding aangename plekken om te verblijven en hij kreeg toegang tot een tuin en een kolonie katten.
Wain bleef de rest van zijn leven grillig gedrag vertonen, maar hield nooit op zijn geliefde katachtigen te schilderen. Zijn ooit speelse katten waren nu kaleidoscopische, angstaanjagende wezens, weergegeven in felle kleuren en ingewikkelde patronen.
Wain overleed in 1939. H. G. Wells merkte op: "Hij heeft de kat tot de zijne gemaakt. Hij vond een kattenstijl uit, een kattensamenleving, een hele kattenwereld. Engelse katten die er niet uitzien en leven als Louis Wain-katten, schamen zich voor zichzelf."
Wain raakte in vergetelheid tot eind jaren 60, toen zijn werk weer in de mode kwam en plotseling opnieuw verzamelwaardig werd. Muzikanten Nick Cave, David Tibet en kunstenaar Tracy Emin zijn bekende verzamelaars van Wains katten.
Cave, die sinds de jaren 1970 een fan is, organiseerde in 2009 een Australische tentoonstelling van zijn werk – de eerste tentoonstelling van Wains werk buiten Engeland.
Reacties
Nog geen reacties. Deel als eerste je gedachten.
Laat een reactie achter