Moet ik mijn huisdier laten chippen?

De American Humane Association schat dat er elk jaar in de Verenigde Staten meer dan 10 miljoen katten en honden verdwalen of worden gestolen. Halsbanden en naamplaatjes kunnen helpen om vermiste huisdieren met hun gezin te herenigen, maar zelfs dieren met een naamplaatje kunnen uit hun halsband glippen of plaatjes hebben die te versleten zijn om te lezen. Steeds meer eigenaren kiezen daarom voor een microchip om vermiste huisdieren terug te vinden.
 
Een microchip is een kleine glazen cilinder die vlak onder de huid van een huisdier wordt ingebracht, vaak tussen de schouderbladen. De ingreep duurt slechts enkele seconden en geeft uw viervoeter een chip ter grootte van een rijstkorrel. Elke chip bevat een radiozender en een klein elektronisch apparaatje met het unieke identificatienummer van het dier. Wanneer een vermist huisdier naar een opvangcentrum wordt gebracht, maakt een scan deze chip zichtbaar. Zo kunnen medewerkers het dier identificeren en via een databank contact opnemen met de eigenaar.  Voor gemiddeld slechts $45 bij uw plaatselijke dierenarts is een microchip een investering die het hele leven van uw huisdier meegaat en de kans aanzienlijk vergroot dat u met een vermist huisdier wordt herenigd. Uit een onderzoek van de American Veterinary Medical Association onder 53 dierenopvangcentra bleek dat slechts 22 percent van de honden die in de opvangcentra terechtkwamen, met hun eigenaar werd herenigd— bij honden met een microchip steeg dat aantal naar 52 percent. Minder dan 2 percent van de katten die in de opvangcentra terechtkwamen, werd met hun eigenaar herenigd, maar bij katten met een microchip nam dit toe tot meer dan 38 percent. Hoewel microchips elk jaar het leven van veel dieren redden, zijn er enkele risico's aan verbonden. In zeer zeldzame gevallen hebben dierenartsen de chip op de verkeerde plek ingebracht of is de chip na plaatsing verschoven. Hoewel dit doorgaans onschadelijk is, hebben enkele gevallen tot infecties of abcessen geleid. Er zijn ook zeldzame gevallen bekend waarin tumoren zich in de buurt van microchips ontwikkelden, al is het onduidelijk of deze door de chips werden veroorzaakt. Gezien de miljoenen dieren die zonder problemen een microchip hebben gekregen, is het risico uiterst klein. Toch moeten eigenaren deze risico's afwegen tegen wat er kan gebeuren—zoals het niet kunnen terugvinden van hun huisdier en mogelijke euthanasie in opvangcentra—wanneer zij beslissen of ze hun huisdier al dan niet een microchip laten geven.
 
Hoewel een microchip het hele leven van uw huisdier meegaat, is een chip slechts zo goed als de registratie ervan. Nadat Fido of Kitty een microchip heeft gekregen, is het belangrijk om de registratie in te dienen en uw contactgegevens up-to-date te houden. Werk uw adres en telefoonnummer bij zodra deze veranderen, zodat hulpverleners u kunnen bereiken. Bespreek microchips met uw dierenarts om te ontdekken welke chips het meest worden gebruikt in uw regio. Verschillende bedrijven verkopen verschillende chips, dus door na te gaan welke chips plaatselijke opvangcentra kunnen scannen—en welke het meest universeel kunnen worden uitgelezen—vergroot u de kans dat u met een vermist huisdier wordt herenigd. Laat ook traditionele identificatieplaatjes aan de halsband van huisdieren met een microchip zitten, voor het geval een scanner de chip niet detecteert of iemand zonder toegang tot een microchipscanner uw huisdier vindt.